Tijd is nooit tijd genoeg. Me dunkt dat ik me opnieuw moet opsluiten en opsluiten is nooit mijn sterkste kant geweest. Veel sterke kanten die ik me graag zou toekennen, zijn nooit mijn sterkste kant geweest. Ik vrees dat ik gemaakt ben voor een leven om te leven, niet om gedisciplineerd op de dood af te stevenen.
Gelukkig ben ik goed in niet vergeten. De volgende dingen beloof ik mezelf voor altijd te herinneren; zijn glimlach als hij de eerste noten hoort en de zon belooft te komen. De keer dat we plasten achter bloembakken, jongens schunnige zinnen naar ons schreeuwden bij het zien van dat schouwspel, wij onze broek weer omhoog trokken en verder gingen. Zijn onkunde om te weerstaan aan mijn ogen die vertellen dat ik hem missen zal. Hoe hij me bespotte toen ik zwoer dat ik vijf hamburgers eten zou en er maar tweeënhalf op kreeg. Het eeuwig te laat komen en hoe weinig het me kon schelen als ik haar zag. De zondagavonden waarop we behoorden te rusten, en het niet deden. Die keer dat ik hem een jongetje zag worden en blijven, gewoon omdat hij spelen kon met iets wat een gazon zou kunnen zijn. Ze me iets vertellen zou en de deur net openging, waarop ze zweeg. Toen we beiden naar huis moesten maar gelijktijdig op de trapjes gingen zitten en sigaretten deelden. Zijn blik als hij me zag als hij het station uitliep. Hoe hij wegging omdat hij niet van me houden kon, en dat dat niet erg was.