Mijn leven heeft besloten om me dagelijks alleen te laten met een eindeloze stroom gedachten van mezelf en stinkende, warme melk. Soms, als ik te veel wegdroom, stapelen de potjes natuuryoghurt zich op de fabrieksband, als levende wezens dringend verzoekend om mijn aandacht. Soms doen mijn gedachten hetzelfde. Dan dwing ik mezelf te tellen, of luidop (vals) liedjes te zingen. Het leuke aan lawaai is dat niemand me hoort.
Niet dat er veel ongelukkige gedachten door mijn simpliciteit geïnfecteerde hersenen ronddwalen. Ik zie mijn blonde, magere vriendinnen naast me lopen met een minimum aan kleren en een gigantische trekzak op onze rug, ergens op een godvergeten Indonesisch eiland. Ik denk aan dat het overmorgen al is, dat ik niet meer één, maar twee lijven ben en dom kan glimlachen naar één of andere kerel die op een dag in maart besloot om me te ontmoeten. En dan denk ik aan hoe weinig heb gedacht aan een jongen die ik nooit had willen ontmoeten, tot hij me een brief schreef in een handschrift dat pijnlijk netjes was. Ik glimlach, ik glimlach want aan hem denken was de eeuwige muur waar ik blindelings tegen op bleef botsen.
Als ik terugdenk aan vorige zomer, herinner ik me de mooiste maanden die ik ooit heb gekend. Maar nu ben ik verwikkeld in volgende zomer en het heeft geen zin om die te laten versomberen. Het is vreemd hoe hij me al die tijd heeft doen veranderen in mijn moeder, met woede-impulsen de ene minuut en dagenlang daarop volgend spijt. Maar nog meer verwarrend vind ik waarom hij dat veroorzaakt, van alle mensen, zonder werkelijk iets verkeerd te doen, behalve mooier te schrijven dan mij. Malend om verklaringen, op mijn wangen kauwend en gissend heb ik dus de laatste tijd gespendeerd.
En vandaag waren er uren en uren waarin ik aan hem had kunnen denken, maar ik deed het niet. Ik zong vals liedjes. Ik dacht aan mijn vriendje tegen wie ik eenzijdig krengerig ben. Ik dacht aan mijn vriendinnen die sinds de winter zijn gaan vervagen, maar in de herfst terug opbloeien. Ik telde mijn gedachten.