Blijkbaar had ik niet gevoeld dat de regelmatige kwijlaanvoer van het pasgeboren object naast me al een tijdlang was gestopt. Ik was te zeer verdiept in het bouwen van de hoogste toren die ik maar kon bedenken, iets waar ik jaren geleden al door werd geobsedeerd. Ik betwijfel of ik hoger kon dan ik had gekunnen toen ik nog op een stoel moest gaan staan om blokje op blokje gaan plaatsen, waarna de toren vervaarlijk wankelde en de grond weer kuste, wat meestal aanleiding gaf tot woede en hete tranen. Ook stelde ik me geen vragen bij het feit dat ik nog steeds voldoening schepte uit een torencreatie in plastieken blokjes en na al die jaren niet meer ambitie voelde om bijvoorbeeld andere materialen uit te proberen, zoals baksteen en beton, marmer of iets dat in ieder geval moeilijker was dan het ineenschuiven van de uitstulpingen in de suggestieve gaatjes.
Het was pas toen enkele paren schoenen voorbij pasten en aarzelend halt hielden, dat ik schuldbewust mijn blik naar boven richtte. Hoe verklaart een volwassen meisje dat ze in plaats van zorg te dragen voor haar kleine nichtjes, hun speelgoed afneemt en zich er zo zeer in gaat verdiepen, dat desbetreffende nichtjes hun nagels kunnen kwijtraken – of beter nog, hun vingers – tussen vervaarlijke keukenkastjes, of opgepikt worden door een man die lolly’s en chloroform uitdeelt als een pedofiele Jezus, kortom, hoe zij moord en brand zouden kunnen schreeuwen zonder ik dit enigszins had opgemerkt.
Daarom lachte ik schaapachtig, vanuit mijn ooghoeken speurend naar die verdomde zoekgeraakte kleuters, klaar om te bewijzen dat ik me, hoewel dit op het eerste zicht misschien niet zo had geleken, door mijn polyvalentie zowel een gigantische toren kon bouwen als me ontpoppen tot een hedendaagse moeder Theresa, compleet ontfermd over de twee arme hummeltjes.
Uiteindelijk drong het tot me door dat de grote mensen geen aandacht schonken aan het meisje met de toren, maar een discussie voerden over welke blasé keuken ze nu in hun bourgeois villa zouden laten plaatsen. Dus ik deed waar ik goed in was, nam een rood blokje en liet mijn toren wankelen.