We krijgen altijd wat we willen. Het is me niet duidelijk of dat komt omdat we vrouwen zijn, of jong en mooi. Zo vreemd dat wij het verhaal vervolledigen van het wild dier en zijn prooi, we pinnen ons vast op knappe mannen en krijgen ze. Meestal blijken ze dan nog eens uiterst charmant, grappig, slim, met slechte kantjes die net zo verwaarloosbaar zijn als kleine ezelsoren aan een prachtig boek.
Ik kan blij zijn als andere mensen krijgen wat ze willen. Ik kan triest zijn voor lelijke mensen, hoewel ik niet weet wat ze willen. Zouden de lelijken ongelukkiger zijn dan mooie? Of zouden ze zich net makkelijker neerleggen bij de dingen zoals ze zijn? Maar dan opnieuw; kan je gelukkiger worden met sneller tevreden zijn? Het lijkt soms alsof ik me de dingen wel erg simpel voorstel, maar dat zijn ze ook. Er is een soort van lelijkheid die we allemaal lelijk vinden, en er is een schoonheid die door iedereen lyrisch bezongen wordt. Het is fijn om te weten dat ik mooi genoeg ben om niet lelijk te zijn, maar daar houdt het ook op. Het is frustrerend om de minst knappe vriendin te zijn. Het is een klap in het gezicht om degene te zijn die de charlatan van de nacht er helaas bij moet nemen bij het versieren van een ander, sierlijk wezentje.
Het heeft me nooit belet om te krijgen wat ik wilde. Het lukt om te pretenderen dat ik bijzonder ben, gezien ik niet mooi genoeg ben om mooi te zijn. Ik zet mijn klauwen steeds in mooie mensen, die ik dan fijne en vaak compleet uit de lucht gegrepen eigenschappen toedicht. De vraag blijft me achteraf dan ook achtervolgen of ze wel werkelijk waren wie ik wou ze te zijn. Op een dag beet ik me vast in een jongen die mooie praatjes maakte en helemaal niet zo aantrekkelijk was, maar maanden later kelderde hij me dan weer met de aardige formulering dat ik gewoonweg dik was.
Dus daar zweef ik dan, tussen de mooie mensen die allemaal mijn vrienden lijken te zijn en tussen de lelijke mensen die ik niet ken. Ik heb mijn zogenaamde bijzonderheid om aan vast te klampen, in principe eerder een waanbeeld in mijn hoofd en bijzonder ambigu. Ik krijg desondanks dat waar ik op jaag, maar na er even mee gespeeld te hebben, verlies ik algauw mijn interesse.
Het zijn degenen die waarlijk bijzonder zijn, die niet loslaten, zich verstrikken in mijn manen.